تا قبل از سال 1970 میلادی یعنی زمانیکه مکمل‌‌های پروتئینی به وفور در دسترس شد، ورزشکاران از رژیم های غنی از پروتئین که دارای گوشت گاو، تخم مرغ، مرغ، ماهی ، غذاهای روزانه ، دانه سویا ، انواع مغزها نظیر پسته، بادام و فندق و حبوبات بودند، برای بالا بردن پروتئین مصرفی بدنشان استفاده می‌کردند. سیرتکاملی مکمل‌های پروتئینی از سال 1930 میلادی آغازشد یعنی درست همان زمانی که دارو ساز جوان _ یوجین شییف_ به فراوری شیر و تولید آب پنیر از آن پرداخت. فعالیت زیست موادی شییف منجر شد شرکتی با تولیدات بسته بندی آب پنیر به شرکت تولیدکننده مکمل تبدیل شود. خیلی زود متوجه شدند مکمل‌های پروتئینی می‌توانند در بالا بردن حجم عضلات و قدرت بدنی موثر واقع شود و این موضوع سبب تولید مکمل‌های پروتئینی به شکل پودر شد که در میان این مکمل‌ها از پروتئینی که شییف از آب پنیر دریافت کرده بود نیز استفاده شد.
به گفته‌ی باب هافمن ، شخصی که به پدر وزنه برداری امریکا مشهور شد، از پودرهای پروتئینی بعنوان اسلحه‌ای پنهان در ورزشکارانی که خودش برای رقابت‌های جهانی وزنه برداری سال 1954 تربیت کرده بود استفاده کرده است. درحالی‌که متوسط رژیم پیشنهادی برای مصرف پروتئین در آمریکا 0.8 گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است، هنوز هم شواهدی متضاد در دز مناسب مصرفی پروتئین برای ورزشکاران وجود دارد. همه می‌دانیم که یک ورزشکار علاوه بر مصرف پروتئین و آمینو اسید های ضروری، نیازمند رژیم غذایی هست که انرژی کافی را برای بدنش تامین کند چرا که این امر در رشد ماهیچه‌ها به خصوص افرادی که در مراحل ابتدایی استفاده از برنامه‌های قدرتی هستند حائز اهمیت است.
محققان دریافتند که اکسیداسیون پروتئین در حین تمرینات قلبی عروقی بالا می‌رود که کشف این موضوع توانست علت مصرف بالای پروتئین در ورزشکاران هنگام تمرینات قدرت محور را توجیه کند. رونسای دانشکده پزشکی ورزش در آمریکا، انجمن رژیم غذایی آمریکا و متخصصین تغذیه و رژیم در کانادا در میزان ضروری نیاز پروتئینی ورزشکاران دچار سردرگمی شدند.
دقت کنید که اگر ورزشکار بیش از مقدار پیشنهاد شده، از پروتئین استفاده کند و یا علاوه بر این میزان دریافت پروتئین، به خوردن موادی با ارزش غذایی بالا همچون کربوهیدرات‌ها، چربی‌های سالم و یا میوه و سبزیجات حاوی مواد مغذی باارزش بپردازد، نه تنها در تقویت عملکرد اجرایی وی تاثیر ندارد بلکه سلامت عملکردی وی را نیز به خطر میاندازد.
بسیاری از ورزشکاران ، پروتئین مورد نیاز بدن خود را از طریق پروتئین موجود در رژیم غذایی خود دریافت می‌کنند، بنابراین در چنین ورزشکارانی مکمل‌های غذایی به ندرت توصیه می‌شود.
استفاده از مکمل‌های غذایی ، این اطمینان را به ورزشکار می‌دهد که میزان مناسبی از پروتئین با کیفیت بالا را که قبل، حین و بعد از تمرین و مسابقه نیاز دارد به بدنش رسانده است. به علاوه اینکه ، گروه خاصی از ورزشکاران هستند که برای روی فرم ماندن همیشگی چه از نظر سلامت وچه عملکرد ، نیاز مند مکمل‌های پروتئینی می باشند. ورزشکارانی که از رژیم‌های گیاهی پیروی می‌کنند و یا آنهایی که گیاه خوار هستند نیازمند استفاده از مکمل‌های پروتئینی هستند چرا که پروتئین‌های گیاهی منابع مناسبی برای تامین پروتئین در نیازهای بدنی ورزشکار نیست. به‌علاوه اینکه فیبر موجود در گیاهان، جذب پروتئین در بدن را به میزان 10% کاهش می‌دهد. استفاده از مکمل‌های پروتئینی سبب می‌شود که در ورزشکارانی که رژیم های محدود کننده‌ی کالری و یا قصد کاهش وزن دارند، از کاهش حجم عضلاتشان جلوگیری شود.