مکمل شناسی 0 تا 100 کربوهیدرات، بر اساس کتاب دایره المعارف مکمل شناسی کاربردی استاد سجاد عارفی‌نیا

مکمل کربوهیدراتی، پس از یافتن ارتباط میان کمبود گلوکز خون با خستگی، کندذهنی، عدم تمرکز که همگی در عدم هوشیاری فرد تأثیرگذار است، در سال 1920 میلادی دانشمندان شروع به بررسی مکمل‌های کربوهیدراتی کردند که بتواند در بهبود عملکرد اجرایی ورزشکاران مفید باشد.

در سال 1925 در مسابقات دومیدانی ماراتون که در بوستون برگزار شد متوجه شدند که دونده‌ای که در 24 ساعت مانده به شروع مسابقه از رژیم سنگین کربوهیدراتی استفاده کرده و دونده‌ای دیگر که در خط شروع مسابقات و یا حین مسابقه از آب‌نبات برای تأمین گلوکز خود استفاده کرده، علاوه بر اینکه بدنش قادر به نگه‌داری سطح گلوکز خون بوده ، علائم بیهوشی و خستگی نداشته و توانسته با سرعت بیشتری بدود که این موضوع به دلیل وجود نیروی کربوهیدراتی بوده که در مخزن گلیکوژنی بدن وی ذخیره‌شده است.

بعدها مطالعات بیشتری بر روی نقش کربوهیدرات‌ها در تمرینات، بخصوص تمرینات استقامتی انجام شد. در سال 1960 میلادی محققان سوئدی نشان دادند که مصرف رژیم‌های غذایی حاوی کربوهیدرات بالا در حین تمرینات استقامتی سبب تقویت عملکرد ورزشکار می‌شود. به‌علاوه اینکه، مصرف مکمل‌های کربوهیدراتی در حین تمرینات استقامتی سبب می‌شود که شروع خستگی ماهیچه‌ها که در اثر خالی شدن ذخایر گلیکوژنی در آن‌هاست، به تأخیر بیفتد.

به‌منظور استفاده بهینه از مکمل‌های کربوهیدراتی در جهت بالا رفتن ذخایر گلیکوژنی ماهیچه‌ها، محققان میزان کربوهیدرات موجود در رژیم‌های غذایی ورزشکاران را در هفته‌ای که تمرینات استقامتی انجام می‌شد، دست‌کاری کردند.

شخصی بنام گونبار آهلبرگ | فیزیولوژیست | با معرفی مفهوم اصطلاح بارگیری کربوهیدرات که به‌منظور جلوگیری از افت زودهنگام سطح گلیکوژن بدن انجام می‌گیرد، استفاده از آن را به جزئی اصلی در تمرینات استقامتی در سال 1970 میلادی مبدل کرد.

روند استفاده از کربوهیدرات به این شکل،در تیم‌های فوتبال، بسکتبال و هاکی که در آن احتمال خالی شدن سطح گلیکوژن ماهیچه‌ها به دلیل فشار بالای بازی و پایین آمدن عملکرد ورزشکار وجود دارد، ادامه یافت.

روش آلبرگ که روشی منسوخ در بارگیری کربوهیدرات است بدین گونه بود ابتدا بدن ورزشکار را یک هفته مانده به مسابقات از هرگونه کربوهیدرات خالی می‌کرد. مرحله‌ی بعد طی 2-5 روز به‌اندازه‌ی 70-85% از کالری دریافتی ورزشکار به وی رژیم کم کربوهیدرات داده می‌شد که معمولاً این میزان 600 گرم کربوهیدرات بود که چیزی حدود 2400کالری وی را تأمین می‌کرد.1-2 روز نیز فرصت برای تسهیل در ذخیره‌سازی گلیکوژن اضافی به بدن ورزشکار داده می‌شد.

در این مدل از بارگیری کربوهیدرات ورزشکار در مرحله‌ی بار کشی_ ( خالی کردن بدن از کربوهیدرات)_ ورزشکار تندخو و دچار حس بی‌انگیزگی می‌شد و در مرحله‌ی بارگیری کربوهیدرات، بدن وی پف می‌کرد و احساس تنبلی و کرختی در بدن ورزشکار ایجاد می‌شد.

امروزه،مرحله‌ی بارکشی توسط متخصصین سلامت حذف گردیده است. روشی که اخیراً در بارگیری کربوهیدرات استفاده می‌شود بدین گونه است که به ورزشکار این امکان داده می‌شود تا به‌تدریج 2-3 هفته مانده به شروع مسابقات 45-65% از میزان کالری بدنش را توسط کربوهیدرات‌ها تأمین کند و در 72 ساعت منتهی به مسابقه مرحله‌ی بارگیری با بالا بردن رژیم دریافتی ورزشکار به میزان 25% از کربوهیدرات انجام می‌شود که چیزی حدود 3.6-5.5 گرم کربوهیدرات بیشتر است (درمجموع چیزی حدود 8-12 گرم کربوهیدرات به ازای هر کیلوگرم از وزن ورزشکار است).

در طول 40 سال بعد نیز از مزایای اثرات کربوهیدرات‌ها بر روی ذخیره‌ی گلیکوژن موجود در ماهیچه‌ها و کبد در تمریناتی با شدت کم- زیاد استفاده شد و این موضوع در به وجود آمدن نوشیدنی‌های ورزشی نقش داشت. گیتورید اولین محصول تغذیه‌ای ورزشی بود که توسط محققان دانشگاه فلوریدا در سال 1965 میلادی ساخته شد تا از این محصول در تقویت عملکرد بازیکنان تیم فوتبال گیتوز فلوریدا استفاده شود.

گیتورید ترکیبی از گلوکز و ساکاروز در محلول آب با خلوص 6% بود که جایگزین مناسبی برای نوشیدنی و غذاهای ورزشی همچون ژل ، آدامس و شکلات‌های انرژی‌زای امروزی است. پژوهش‌ها اخیر بر روی نقش کربوهیدرات‌ها در ورزش با تمرکز بر روی تأثیرات استفاده از انواع مختلف کربوهیدرات و تأثیر استفاده از کربوهیدرات‌های ترکیبی در جذب کربوهیدرات و نقش آن‌ها بر عملکرد اجرایی در طول تمرینات ورزشی ادامه یافت.